ในวันบรรพชาเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมก็ปลื้มมากที่ได้กลับมาบวชอีก วันนั้นผมนึกถึงหน้าโยมพ่อโยมแม่ได้ชัดเจนนึกพาท่านมาบวชกับผมด้วย ผมอยากให้ท่านได้บุญเยอะๆเพราะกว่าท่านจะเลี้ยงผมให้โตมาได้ขนาดนี้คงจะเสียน้ำพักน้ำแรงไปเยอะเหมือนกันครับ
วันเสาร์ที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ.2552 วันรวมพลังเด็กดี V-Star ผู้นำฟื้นฟูศีลธรรมโลกกว่าห้าแสนคน ได้กลายเป็นวันประวัติศาสตร์ความดีที่โลกต้องจารึกไว้ว่า ความดีจากเด็กตัวเล็กๆผู้มีจิตใจที่ยิ่งใหญ่ มุ่งมั่นทำความดีกันอย่างตลอดต่อเนื่องกันมาแรมเดือนแรมปี แม้ว่าจะมีอุปสรรคใดๆมาขัดขวางก็ไม่อาจหยุดยั้งความดีที่พวกเขาตั้งใจกระทำได้
เมื่อได้ประสานงานกับผู้อำนวยการโรงเรียน ที่เข้าร่วมโครงการเด็กดีวีสตาร์ ก็ได้รับการตอบรับอย่างดีมาก ทำให้มีนักเรียนถึง 250คนจากหกโรงเรียน คือ โรงเรียนวัดจันทราราม โรงเรียนวังตาลวิทยา โรงเรียนวัดหุบกระทิง โรงเรียนอัมพวนาราม (ดงมะม่วง) โรงเรียนวัดโคกหม้อ และโรงเรียนหนองปลาหมอพิทยาคม มาเข้าร่วมประชาสัมพันธ์บวชแสนรูปครั้งนี้ด้วย
กระผมนั่งสมาธิปล่อยใจให้หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย วางใจเบาๆบนองค์พระใสสว่าง เมื่อใจสงบนิ่งแล้ว ก็รู้สึกว่าองค์พระขยายใหญ่ขึ้น ใจค่อยๆหยุดนิ่งเข้าไปภายใน จากเกศขององค์พระค่อยๆหมุนควงสว่านลงไปสู่ฐานองค์พระ แล้วขึ้นมาหยุดที่ศูนย์กลางกายในองค์พระที่ใสสว่าง จากนั้นก็มีองค์พระหลายองค์ผุดซ้อนขึ้นมาเรื่อยๆ
วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี จัดพิธีร่วมบุญโครงการอุปสมบทหมู่ 3,000 รูป บูชาธรรมมหาปูชนียาจารย์
น้องจ๋า ด.ญ.กัลยรัตน์ สังข์ทอง ประธานกฐินสัมฤทธิ์ ปีที่ 4 ช่วยกันบอกบุญกับเพื่อนๆ รวมยอดเงินได้ 2,080,762 บาท ก่อนออกไปบอกบุญหนูจะนั่งสมาธิทำใจใสๆ ก่อนนอนทุกคืน
สำหรับที่นี่แล้ว... การแสวงหาความสุขที่แท้จริงบนพื้นฐานความแตกต่างทางความเชื่อนั้น ไม่เป็นอุปสรรคปัญหานำไปสู่ความแตกแยกครับ เพราะผู้มีบุญใช้แนวคิดสมานฉันท์แบบ “ความเชื่อดั้งเดิมอัญเชิญไว้บนหิ้งชั่วคราว แต่เวลานี้ขอทดลองศึกษาความจริงที่สามารถพิสูจน์ได้ด้วยตนเอง” ด้วยเหตุนี้ผู้มีบุญจึงได้มาเข้าร่วมโครงการฯ รวมทั้งสิ้น 23 ท่าน จาก 7 สัญชาติ ได้แก่ ชาวศรีลังกา, มาเลเซีย, บังคลาเทศ, อังกฤษ, เยอรมัน, แคนาดาและไทย แล้วก็ต้องปลื้มใจแบบทันควันเพราะเกิดผลเกินควรเกินคาดครับ
ในวันที่เธอตัดสินใจนำเงินสดๆออกมานั้น เธอมานั่งคุกเข่าต่อหน้ารูปของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ แล้วถึงกับขนลุกและร้องไห้ออกมา ปลื้มปีติจนพูดไม่ออกจริงๆ เธอรำพึงว่า “ความตระหนี่มันไม่ดีเลย” ทันทีที่ตัดสินใจทำ เธอก็รู้สึกว่า เบา โปร่ง สบาย อย่างนี้นี่เอง
